Spektakel op Stromboli

In het vorige vulkaan-blog waren onze verrichtingen op en rond de Etna opgetekend. Daar hadden we helaas geen succes met een uitbarsting en tot op vandaag is hij nog steeds in rust. Dat is een erg lange periode voor deze tijd waarin hij erg actief is. Dat kan een flinke klap worden als hij weer afgaat!

Bijna 100% garantie op vukanische activiteit biedt Stromboli, mits het weer een beetje redelijk is. Ook rond de Middellandse zee is het weer de laatste jaren verslechterd met meer bewolking dan voorheen .. Stromboli staat bekend om zijn Stromblische erupties die zeer regelmatig plaatsvinden, zo om de 20 a 30 minuten! Deze erupties zijn niet heel erg heftig en kunnen van erg dichtbij aanschouwd en gefotografeerd worden. De voorspelbaarheid zit hem in de regelmaat van de erupties. Als hij lange tijd niets van zich laat horen wordt het pas zorgelijk.

Naast alles wat het eiland te bieden heeft volgt hier een kort fotoverslag van onze verrichtingen op en rond de vulkaan. In september gaan we weer en dan wat langer zodat we ruim de tijd hebben voor wat specialere foto's die veel dichterbij de kraters gemaakt gaan worden. Deze trip gaat volgend voorjaar tevens aangeboden worden als fototrip via Fotosloep.nl! Dit alles kun je dus zelf ook op veilige én niet al te dure wijze gaan beleven.

Na aankomst op het eiland per draagvleugelboot doen we 's avonds een boottripje naar de vulkaanhelling waar de gestolde lava naar beneden rolt na een Strombolische explosie. De lucht kleurt langzaam roze ..

Zeer speciaal: aan de ene kant van het eiland deze helling en aan de andere kant een zeer gezellig dorp!

Hier kwamen we voor! Met de telelens vanuit de boot gefotografeerd.

De volgende dag gingen we in de middag op pad. Via de dorpen gaan we te voet rond het eiland en beginnen de gemakkelijke klim tot halverwege de top van de vulkaan.

Heerlijk al die bloemen langs het pad in het vroege voorjaar! Het overgrote stuk bestaat uit dit geplaveide pad. Pas later wordt het pad wat ruwer en steiler.

Onderweg hadden we de vulkaan al verschillende malen zien en horen uitbarsten. Spannend! Halverwege even het statief met camera geïnstalleerd en wachten op de volgende klap. Overdag zijn er uitsluitend rook en vallende stenen te zien. In de schemer wordt het pas leuk als het vuurwerk zichtbaar wordt!

Inmiddels zitten we op de best mogelijke positie en wachten rustig de schemer af. Hier raakten we aan de praat met een jong stel dat voor twee jaar de wereld aan het rondreizen was. Ze hadden er een tentje opgezet. Eerder in april hadden zij een enorme eruptie van de Etna meegemaakt en gefotografeerd. Wat een spektakel op het schermpje van hun camera!

In de grootste krater van de drie is constant een rode gloed te zien. Nu gebeurt er iets heel vervelends: zeedamp voor het zicht op de kraters. Hij zou verschillende malen een explosie geven en we zagen er niets van .. Spannend was het wel om de klap te horen en daarna de stenen die van de berghelling afrollen om vervolgens in zee te plonzen.

Het lijkt er aardig op, maar ook hier heel veel damp tussen de camera en de kraters.

Na de vorige foto (sluitertijd 20 seconden!) bleef de eruptie nog aan en ik zag kans om nog een keer af te drukken! Zelf wist ik niet wat ik zag op het schermpje van de camera .. Daarna werd het erg donker en kwam de damp weer opzetten. Stomverbaasd van dit schouwspel liepen we de berg af.

In september gaan we weer en dan zullen we veel dichterbij komen en schuin boven de kraters met de zee op de achtergrond, zodat er wat specialere foto's gemaakt kunnen worden. Dit tevens ter voorbereiding van de georganiseerde fototrips. Deze zullen volgend voorjaar van start gaan. E.e.a. moet perfect worden voorbereid en dat valt niet echt mee in Sicilië .. Het zullen trips worden van een dag of vijf waarbij we ruim voldoende mogelijkheid zullen hebben om vele erupties te fotograferen. Heb je interesse? Stuur dan even een mailtje via www.fotosloep.nl.

Grts,

Bas

Beverconflicten in de Biesbosch

Op dit moment worden de jonge bevertjes geboren en dat leidt tot wat verschuivingen in de verhoudingen van de bevers onderling. Dat is duidelijk te zien aan de locatie van de bevers die ik regelmatig buiten de burcht zag slapen. In één van de vorige beverblogs zagen we een stel samen op de kant zitten. Dat was recht tegenover de familieburcht. Nu zie ik ze nog steeds samen, maar dan een heel stuk verderop.

Wat opviel toen ik de kleinste van het stel tegenkwam, was een flinke bijtwond van een andere bever in zijn zij. Helemaal vrijwillig is deze verhuizing dus niet gegaan. Als de jongen drie jaar oud zijn, worden zij uit het territorium gejaagd en moeten zelf hun eigen burcht gaan stichten. Hoogst waarschijnlijk is dit het geval bij deze bevers die misschien al een partner hebben gevonden. Of zijn het broer en/of zus van elkaar? Dat zal later duidelijk worden ...

De vraag van een cursist "zijn bevers schadelijk?" is hiermee meteen beantwoord. Ze vermijden op deze manier een overpopulatie binnen een bepaald gebied en stellen daarmee het voedselaanbod voor zichzelf en hun jongen veilig.

Deze Bever kwamen we spontaan tegen in het volle daglicht tijdens een workshop afgelopen vrijdag. Hij was duidelijk zijn plekje aan het zoeken.

Enkele weken geleden zat deze Bever zijn Bever-dingen nog te doen recht tegenover de familieburcht.

Afgelopen donderdag, tijdens een bevertocht met gasten aan boord, zat hij ruim een kilometer verderop. Op de foto's viel toen al op dat hij een flinke bijtwond in zijn zij had. Gisteren trof ik hem knabbelend op dezelfde plaats en hij leek het prima te maken. Met een opdracht voor een stukje beverfilm op zak ben ik er nog vaker dan voorheen.

Toen hij zich omdraaide was het even schrikken van de bijwonden die erbij zijn gekomen in de korte tussentijd. Gelukkig lijkt het allemaal oppervlakkig en goed te helen. Wel was duidelijk dat hij zich niet helemaal lekker voelde. Met half dichtgeknepen ogen zat hij aan het takje te knagen en bewegen leek hem moeite te kosten. Om dit wat duidelijker in beeld te krijgen is, tussen het filmen door, de 2x converter er even tussen gezet. Dat valt dus niet tegen!

Later lijkt het allemaal weer goed te komen, wanneer je ziet dat Bevers van verschillende burchten elkaar opzoeken en uitgebreid begroeten aan het begin van de schemering.

Omdat het nachtdieren zijn blijft het lastig om inzicht in hun doen en laten te verkrijgen, maar het is al heel wat als ernaar geraden kan worden ..

Wordt vervolgd ...

Grts,

Bas

In de ban van de Etna

Onze eerste kennismaking met de Etna was in 1999. We wilden een zonvakantie combineren met 'culturi' en 'naturi' en het liefst niet al te volle stranden. Dat werd Sicilië met een last minute. Naast het genieten van de zon, de rijke cultuur en het zeer goede eten hoorde daar ook een bezoek aan de Etna bij. Via het hotel boekten we een tochtje richting de top van de vulkaan. Wat we daar zagen heeft ons nooit meer losgelaten. Op bijna 3000 meter hoogte zaten we in een zwart maanlandschap, compleet met lavastromen. Sicilianen lepelden vloeibare lava uit een lavastroom en goten er asbakjes van. Het stollende lava knisperde onder je voeten en af en toe hoorden en voelden we een grote klap uit de berg komen. We waren niet al te goed geïnformeerd en dachten dat dit een 'normaal' tafereel was daarboven. We zouden nog eens terugkomen ..

Dat zou nog 10 jaar duren na de wisselwerking van fotografie en reislust: zien en fotograferen en vervolgens meer willen zien voor betere foto's ... Wat we niet wisten is dat het eerste bezoek aan de Etna zéér bijzonder was. Na een grote uitbarsting bleef er nog jaren lava uit de berg stromen dat op een veilige manier bekeken kon worden. Dat gebeurt niet vaak! Dit alles is afhankelijk van de viscositeit van de lava. Hoe dunner, hoe gemakkelijker het de berg uitstroomt. Hoe dikker, des te zwaarder de explosies waarmee het gepaard gaat .. Hoe langer het duurt voor er een eruptie volgt, des te groter het vulkanische geweld.

Sinds voorjaar 2011 zit de Etna weer in een zeer actieve periode. Regelmatig vinden er erupties plaats (paroxysms genoemd) dit zijn 'plotselinge' redelijk heftige uitbarstingen. Dát wilden we (ik en Nancy) wel eens meemaken. Deze uitbarstingen laten zich daags van tevoren voorspellen via de seismografen die her en daar rond de actieve krater -de Zuidoost-krater- zijn opgesteld. Ook via de webcams zijn ze goed te volgen. Enfin, de kansen zijn nu en dan goed genoeg voor een bliksembezoek. Sinds voorjaar 2011 heeft op 26 april al de 24e uitbarsting plaatsgevonden!

Hier een fotoverslag van ons weekendje Etna:

De Etna gezien vanuit het stadje Agira aan de Zuidoost-flank.

We pakken hotel Corsaro dat naast het toeristische gedeelte op 2000 meter hoogte ligt. Hiervandaan zijn eventuele erupties goed te zien en we konden in ieder geval een dag later naar 3000 meter hoogte met een gids. Ook zonder eruptie is dit zeer bijzonder.

Helaas geen eruptie, al liep de druk goed op afgelopen nacht. Hier zijn de actieve kraters van de laatste jaren goed te zien. De gids heeft radiocontact met de thuisbasis die de seismografische activiteiten op de voet volgt. De gestolde lavavlokken isoleren zo goed dat de sneeuw eronder niet smelt.

Bij hevige erupties worden er lavabommen de lucht ingeslingerd en moet je hier dus niet zijn!

De zonnepanelen van de seismografen en de webcams moeten het dan ook ontzien.

De regelmatig actieve Zuidoost-krater.

Om deze reden heb je dus een gids nodig boven .. Zie ook de as die op de sneeuw ligt.

We wandelen verder langs dode kraters door dit onwaarschijnlijke landschap. Deze kraters zijn gedoofd, de lava zoekt telkens een nieuwe weg naar nieuwe openingen. Zo liggen er op de flanken van de Etna zo'n 300 oude kraters.

De binnenkant van een dode krater. Hier en daar komt er nog wat stoom uit. Dit blijft nog heel lang aan.

De gidsen weten er heel goed de weg en op de fraaiste uitkijkpunten maken we nu en dan wat foto's.

De Etna blijft verbazen; met een rotgang roetsjen we door de vulkaanas naar beneden.

Terug naar het vliegveld blijven we zo veel mogelijk op hoogte zitten om langs de mooie stadjes en dorpjes te rijden met zicht op de Etna.

Een lavastroom uit het recente verleden. Na een jaar of 10 komt er vegetatie op deze zeer vruchtbare grond te staan.

Dit is ook waar je voor naar Sicilië gaat ..

Daar waar koud water en lava elkaar tegenkwamen zijn enorme explosies geweest. Ze hebben deze rotsformaties gevormd.

De Etna vanuit Castelmona, boven Taormina, gezien.

Na dit bliksembezoek spoeden we ons weer naar het vliegveld en na twee uur vliegen zijn we terug in Eindhoven. In het volgende blog volgt een verslag van het echte werk: een Strombolische explosie in beeld gebracht! Dit alles is mede gedaan om in de toekomst vulkaantrips aan te kunnen bieden om dit ook mee te kunnen maken. Nog even geduld tot de volgende om te zien wat dit precies inhoudt! Grts, Bas & Nancy

Eerste Beverfilmpje

Eindelijk goed de gelegenheid gehad om een Bever zo goed in beeld te krijgen dat deze gefilmd kon worden. Het viel niet niet mee om de camera een beetje stil te houden vanuit een driftende boot. Maar het eerste resultaatje is er! Tussen het gefluit van de vogels door is het geknaag goed te horen! Veel kijk en luisterplezier gewenst met dit (te) korte filmpje. Grts, Bas

De illustere Bevers

Het specialiseren op nachtdieren als de Bever heeft verschillende voordelen. Het fotoarchief neemt niet al te veel ruimte in beslag. Geen grote geheugenkaarten nodig en de sluiter van de camera gaat jaren en jaren mee. Het moet allemaal in het uurtje rond de schemer gebeuren ...
Des te groter is de voldoening én de beleving als ze zich vroeg in de avond laten zien. Eergisteren was zo'n avond, ondanks dat de nachten nog wat aan de lange kant zijn. Zie vorige blogje.
Ik arriveerde erg vroeg op de Beverstek waar ik ze de vorige keer bezig had gezien en verwachtte dat het allemaal wel even zou gaan duren voordat ik Beveractiviteit zou gaan zien. Voorzichtig langs de smalle doorgang bij de burcht gevaren met de elektromotor op de laagste stand. Gelukkig geen takken geraakt zodat ze mijn aanwezigheid nauwelijks opgemerkt konden hebben. Ik besloot een stuk verderop te wachten. Dat bleek niet nodig: ze zaten er al! Helemaal droog waren ze en ik was verbaasd over de enorme omvang van deze knagers. Meestal hebben ze net gezwommen als ze op de kant hun ding zitten te doen. Met hun natte pels ogen ze dan een stuk kleiner.

Ik kon zonder ze te storen(!) een erg leuke serie foto's maken van hun gedragingen die verder geen tekst nodig heeft:

Deze keer waren de lichtomstandigheden beter dan ooit bij de Bevers. De eerste foto's zijn zelfs met 1/400 seconde gemaakt. Dat gebeurde nog niet eerder.

Tot de volgende die hopelijk snel volgt!

Bas

Een kort Beverberichtje

Het seizoen zit er met heerlijk voorjaarsweer aan te komen. Bij wijze van voorbereiding op de bevertochten heb ik gisteravond een kijkje genomen bij de familie die zich het gemakkelijkst liet zien vorig jaar. Liever had ik ze heel de winter gevolgd. Het ijs gooide echter roet in het eten.
Hierdoor ben ik ze even kwijt geweest zodat ik weer even opnieuw moet beginnen om hun gedragingen per familie weer in kaart te krijgen.

Met de elektromotor op de boot gemonteerd was het weer heerlijk om op ze te wachten. Vele zangvogels zingen weer het hoogste lied en de reeën kwamen nieuwsgierig even poolshoogte nemen.
Op dit moment zijn de nachten nog relatief lang en ik verwachtte er niet te veel van. Als het niet nodig is, laten ze zich liever niet zien in het laatste licht van de dag. Die verwachting werd waargemaakt. Ze kwamen pas laat in de schemer tevoorschijn met het voor mij bekende borrelende geluid. Fotograferen zat er niet meer in door het gebrek aan licht en ik besloot even te blijven om te kijken waar ze naartoe gingen. Dat feest was snel voorbij. Ze zwommen in een rechte lijn naar de overkant om daar onder te duiken en niet meer boven te komen. Even later hoorde ik ze uitgebreid knagen. Helaas uit het zicht en redelijk ver op de kant. Het werd mij langzaam duidelijk dat ze een tunnel hebben gegraven naar hun knaagplek. Jammer voor de waarnemingen, wel weer prachtig om te zien!

Volgende week maar weer een paar andere families bezoeken om te zien of zij wel een beetje meewerken om goed op de foto/film te komen. Half april zal het voor deze bevers niet meer nodig zijn om zo ver op de kant hun voedsel te gaan halen en gaan we daar weer eens kijken.

Net voordat deze bever de tunnel in dook. Camera instellingen: ISO 3200; F2.8 en 1/15 seconde, het was dus al bijna donker .. De tunnel is tussen de boomwortels door gegraven. Zo wordt instortingsgevaar voorkomen en hoeven ze geen beton te storten, zoals wij zouden doen.

Tot de volgende bever- of andere Biesbosch belevenissen.

Bas

Afscheid van het ijs

Al duurde het veel langer dan gehoopt, het vorstverlet was een erg leuke en leerzame periode. Het was de hoogste tijd dat ik eens wat aan de landschappen ging doen en een mooiere gelegenheid was niet denkbaar. De kleuren van het ijs, de simpele lijnen en wat perspectief waren niet al te moeilijk om te zien en vast te leggen. Contrast zoeken in het lijnenspel en eventueel de lucht wat 'drukken' met een grijsverloopfilter. Het blijft natuurlijk altijd een kwestie van aandacht geven. Alles wat je aandacht geeft groeit. In dit geval hopelijk de kwaliteit van de foto's.

De magische momenten die in het geheugen staan gegrift van de dierenfotografie blijken ook voor te komen als je erop uitgaat voor landschappen. Die ene foto waar je voor op pad gaat blijkt het net niet te zijn, terwijl de andere foto die op de valreep is gemaakt, na nog even goed rondgekeken te hebben, het wél blijkt te zijn. Het vooringenomen beeld blijkt ook hier niet te werken voor mij. Toch maak ik ze niet als ik niet op pad ga voor de foto die vooringenomen was.
Wat langer op die ene locatie blijven hangen zorgt voor een betere expressie van de sfeer ter plaatse; in dit geval veel kou.

Markermeer in de buurt van Lelystad tijdens het hoogtepunt van de vorstperiode.

Zelfde avond met de 70-200mm gemaakt.

Een week later (dit weekend) langs dezelfde dijk van Lelystad naar Enkhuizen. De dooi is ingevallen met kruiend ijs tot gevolg. Aan de Friese kant van het IJsselmeer is nu een enorme drukte met duizenden belangstellenden. Langs het Markermeer is het misschien iets minder spectaculair, maar wel lekker rustig en zodoende veel meer tijd en rust om het eigen dingetje te doen.

Soms geldt: hoe minder licht, hoe beter. Hier is de flitser erbij gepakt met een remote control om het ijs op de voorgrond wat bij te lichten.

Nog minder licht nadat de zon al lang onder is gegaan. Nu zonder flitser, maar nog wel een grijsverloopfilter voor de lens.

De laatste waarmee het vorstverlet wordt afgesloten.

Tot de volgende keer in de Biesbosch!

Grts,

Bas